sábado, 21 de novembro de 2020

Ayrton Senna com a namorada Marcella Prado em 1986


Imagem postada pelo jornalista Reginaldo Leme nas redes sociais. Marcella (blusa verde) aparece ao lado de Ayrton (blusa amarela).


Reginaldo Leme via Instagram: "Dos que vcs conhecem, Ayrton, Marcella Prado, Galvão, eu, nosso cinegrafista irmão Henderson Hoyes, Thierry e Patricia Boutsen e amigos belgas e franceses deles dois. Club Med Turks & Caicos 1987 AVISO : ESSAS HISTORIAS QUE VCS ESTÃO COBRANDO, ESTARÃO MUITO EM BREVE NO MEU APP AUTOMOTOR POR REGINALDO LEME. VOCÊS JÁ PODEM BAIXAR NO CELULAR ... TEM MUITA COISA LÁ E VAI TER MUITO MAIS@EM BREVE !!!"

Fonte: https://www.instagram.com/regileme/?hl=pt-br


Vale ressaltar que Ayrton Senna namorava na mesma época também com Adriane Yamin. Mas seu namoro com Marcella Prado não era nenhum pouco escondido, como vocês podem notar. 

Enquanto esteve com Yamin, Ayrton namorou outras mulheres ao mesmo tempo, além de Marcella Prado, como Cristine Ferracciu e Marjorie Andrade, dentre outras.


sexta-feira, 20 de novembro de 2020

Los lazos de Senna con Argentina: del karting a un podio con Reutemann, su idilio con Fangio y su única visita al Autódromo de Buenos Aires

El tricampeón mundial tuvo amigos argentinos desde sus inicios. Sus vuelos transpolares para visitar el país. La cena con el Chueco, el trunco encuentro con Michael Jackson y otras anécdotas. Sus ganas de correr acá en Fórmula 1

Por Dario Coronel

10 de Noviembre de 2020

Ayrton Senna el día que conoció el Autódromo de Buenos Aires, en 1993. Fue su única visita. A su izquierda, Martín Salaverry hijo y asoma Felipe McGough

Ese mediodía de noviembre de 1993, Ayrton Senna llegó al Aeropuerto Internacional de Ezeiza. Tomó su avión privado y volvió a Brasil para sus merecidas vacaciones en Angra dos Reis. Pero se fue con un entusiasmo especial porque al fin conoció el Autódromo de Buenos Aires Oscar y Juan Gálvez. Fue una visita relámpago al escenario donde anheló en correr en octubre del año siguiente, fecha original para la vuelta de la Fórmula 1 a la Argentina (luego se concretó en abril de 1995). El esperado reencuentro no llegó. Se mató en aquel accidente en Imola, el 1 de mayo de 1994. Los argentinos no pudimos verlo en la Máxima. Y el brasileño no logró volver a correr en nuestro país, donde tuvo una conexión desde sus comienzos en el automovilismo.

Ya en el karting Senna hizo amigos argentinos. El primero que estuvo muy cerca fue Marcelo García Lobelos que cubrió la especialidad para CORSA. Se conocieron en el Sudamericano de San José (Uruguay) en 1977. Ayrton, que por entonces tenía 17 años (nació el 21/03/1960), necesitó alguien que lo ayude en la difusión y le permitió publicar sus notas en primera persona. Valoró tanto lo del colega que en 1991, luego de ser tricampeón de la F1 y siendo el mejor piloto del planeta, lo invitó a la inauguración de su kartódromo en San Pablo.

Aunque en aquellos torneos sudamericanos forjó más amistades como la del sanjuanino Henry Martin y el porteño Gustavo Der Ohanessian. Ambos, además, fueron sus clientes ya que les compraron elementos que el paulista dejó de usar. Ayrton, si bien tuvo algunos sponsors, también necesitó vender porque no le sobró el presupuesto en sus comienzos. Fueron tiempos de sus únicas carreras en la Argentina. Primero en San Juan, del 6 y 8 de abril de 1979. Allí se realizó el certamen en el Kartódromo de El Zonda. Senna fue subcampeón detrás de su compatriota Deccio Bellini.

En charla con Infobae, Der Ohanessian recordó una anécdota de otra visita de Senna. "Estábamos en fábrica de Panther, que era el chasis con el que corría. También estaban Henry (Martin) y su papá, Pocho. Yo tenía 14/15 años. Y Roberto Brea, el dueño de la fábrica, me dijo ‘Gus, agarrá mi auto y andá buscarlo a Ayrton a Ezeiza. Traelo para acá y después lo llevamos al hotel’. Esto era en Valentín Alsina. Agarro el auto, un Peugeot 504, nuevito. Salí, hice cinco cuadras y se me cruzó una camioneta que llevaba verduras. Le pegué al medio, con tanta fuerza que el coche quedó donde estaba. Rompí toda la trompa y el radiador. A Ayrton nunca lo fuimos a buscar. Se agarró una calentura bárbara y se tomó un taxi hasta el hotel. Al otro día lo vimos en la pista y nos re puteó, pero cuando le contamos qué pasó se cagó de la risa”. De todas formas, el brasileño no pudo correr porque no tuvo una licencia argentina...

En 1981 fue invitado por la Asociación Cordobesa de Karting, que organizó un evento internacional para la categoría Seniors en la localidad de Saldan, el 14 y 15 de noviembre. Desertó en la primera y tercera carrera. Sin embargo en la restante fue segundo. En la suma de tiempos resultó octavo en la clasificación general.

Fue en Inglaterra donde sumó amistades argentas. En esa época usó su apellido paterno y se conoció como “Ayrton da Silva”. Primero generó un buen vínculo con Enrique Mansilla, a pesar de que tuvieron encontronazos dentro y fuera de la pista en la Fórmula Ford Británica. En una carrera en Mallory Park en 1981, el brasileño llegó a tomarlo del cuello y los que estuvieron con ellos impidieron que se fueran a las manos.

Otro compatriota que estuvo cerca es Víctor Rubén Rosso, con quien compitió en 1982 en la Fórmula Ford 2.000. Fue muy bueno el trato entre ambos. El cordobés tuvo que dejar de correr en islas por la Guerra de Malvinas, pero la amistad siguió y se mantuvieron en contacto. Volvieron a verse en una carrera de la Fórmula 3 Alemana en Nürburgring en 1985. Más tarde, en 1993, fue Senna el que se acercó a saludarlo en Suzuka, en el Gran Premio de Japón (su penúltima victoria en F1).

Senna en las islas británicas corrió y fue campeón de la Fórmula Ford 1.600 en 1981, Fórmula Ford 2.000 en 1982 y en la Fórmula 3 en 1983. Luego debutó en la Máxima en 1984 y su historia es muy conocida: tres títulos mundiales con McLaren (1988, 1990 y 1991), 41 victorias, 65 poles positions (récord batido por Michael Schumacher en 2006) y 19 récords de vueltas.

Mientras disputó su temporada debut en la F1, Ayrton fue invitado por Mercedes-Benz para una carrera promocional del modelo 190 E 2.3-16. Compitieron 20 pilotos de F1, entre ex corredores y otros que estaban en actividad. Fue en el circuito chico que se estrenó en Nürburgring. Luego de 12 vueltas Senna ganó esa competencia. En el podio lo escoltaron Niki Lauda y Carlos Alberto Reutemann.

En tanto que hubo un argentino que lo marcó y fue Juan Manuel Fangio. Siempre dijo que el Chueco fue el mejor piloto de la historia. Cada vez que pudieron encontrarse en algún circuito donde corrió la F1 mantuvieron cálidas charlas. Y fue en Brasil, en 1993, cuando se vio un pico emotivo. Tras su triunfo, el Quíntuple le entregó el trofeo, Senna lo abrazó y delante de todos lo señaló diciendo “él es el 1”.

“Durante toda su carrera demostró que fue el mejor y lo sigue siendo. Pero por sobre todo es un gran hombre”, aseguró Ayrton sobre el balcarceño. En una ocasión el brasileño pudo cenar con Fangio en Buenos Aires. Entre 1991 y 1993, finalizada la temporada de F1 en Australia, Senna se tomó un vuelo transpolar hacia la Argentina por eventos organizados por Marlboro (por entonces principal sponsor de McLaren). Pero también vino porque le gustaba nuestro país.

Aquella reunión cumbre fue en 1991 y hubo elogios compartidos. Fangio indicó que “está muy bien el joven. Tiene mucho tiempo, muchas condiciones. Le deseo lo mejor porque aparte de un gran piloto es un gran señor y eso es lo más importante”. Senna no se quedó atrás y aseguró que “es muy grande poder compartir con Fangio algunos momentos de mi carrera. Él siempre demostró mucho cariño por mí, afecto y admiración. Él fue el piloto que conquistó cinco títulos del mundo”. Y tiró un guiño para sus seguidores en nuestro país. “Un abrazo a todos los amigos argentinos y quién sabe, en algún futuro, los Grandes Premios de F1 retornen a la Argentina, porque la pasión que los aficionados argentinos tienen por las carreras es tan grande o mayor que los brasileños. Quién sabe, algún día, si sigo corriendo, pueda correr en el retorno de la F1 aquí en Buenos Aires”.


Encuentro entre Ayrton Senna y Juan Manuel Fangio en 1991

Respecto de esas visitas a fin de año a nuestro país, otro compatriota que tuvo mucho trato con él es el colega Felipe McGough, uno de los máximos responsables del regreso de la F1 de 1995 a 1998. Es uno de los argentinos que más conoce el ambiente de la Máxima. Infobae también habló con él y contó ricas anécdotas con Senna. Entre ellas, su única visita al Autódromo de Buenos Aires.

“Lo conocí en Inglaterra, cuando corrió con ‘Quique’ Mansilla y ‘Bichín’ Rosso. Pero al principio era uno más. Luego tuvimos una muy buena relación en el final de su carrera. Cuando fue campeón en 1991 nos invitó a la inauguración de su kartódromo. Era un tipo muy sencillo. Le encantaba la Argentina porque nuestro automovilismo tenía mucha pasión como en Brasil. Se tomaba un vuelo transpolar desde Australia para visitar nuestro país”.

“Cuando vino en 1991 lo entrevistamos con Fernando Tornello y luego nos pidió si lo podíamos reunir con Fangio. Fue ahí que se juntaron para cenar. Ayrton, siempre que pudo, quiso verlo a Juan”.

“En 1992 cuando vino de Australia lo fuimos a buscar a Ezeiza para hacer los trámites aduaneros. Quedamos en hacer dos notas en el salón VIP del aeropuerto, una larga para nuestro programa en Telefe (transmitía las carreras de F1 en el país), y otra se la hizo ‘Lanchita’ Bissio para VideoMatch, que fue muy graciosa. Bueno, resulta que Ayrton me dio su pasaporte y la persona de migraciones que me atendió me dijo ‘le falta la primera página’. Vuelvo caminando y Senna me miraba de reojo. Y me dijo 'sí ya sé, por fue el hijo de… de Berger (Gerhard), que me la arrancó antes de subir al avión en Australia. Fue una broma. Pero no me hice problemas porque en Brasil me van a dejar a entrar”. Volví a migraciones y hablé con la misma persona y le rogué ‘por favor, déjenlo pasar ¡Es Ayrton Senna!’ Me respondió ‘sí, ya sé que es Senna... Está bien, que pase, pero váyanse de acá’. Zafamos y pudimos entrevistarlo".

“La de 1993 fue una visita en la región impulsada por Marlboro, que incluyó una conferencia de prensa. Ese año se dio otra gran anécdota porque se hospedó en el Four Seasons, el mismo hotel donde estuvo Michael Jackson. Ayrton me dijo ‘quiero conocer a Michael ¿me podés ayudar?’ Yo conocía a Héctor Cavallero y hablamos. Él fue el productor que lo trajo a Jackson, que no tuvo tiempo para conocerlo a Senna. Hubiera sido un gran encuentro”.

“Hubo otra donde en el podio de Brasil en 1993, cuando él ganó y lo saludó a Fangio, revoleó su gorra que la agarró Juan Fossaroli (cronista en los GGPP de la F1), que en ese momento era camarógrafo. La manoteó y se la quedó. Luego cuando Senna vino a nuestro país ese año se la firmó. Ayrton se acordó de esa gorra y en broma le dijo que se la devuelva”. El colega Fossaroli contó que aquella gorra se perdió en una mudanza en 2009...

“En 1993 nosotros ya veníamos con conversaciones con Bernie Ecclestone para hacer la carrera en la Argentina. Marlboro fue el principal sponsor y para darle manija al tema coordiné para llevarlo a Ayrton a conocer el Autódromo de Buenos Aires. Nuestra idea era utilizar el Circuito 15 (luego se usó el 6 por un tema de seguridad), que era donde la F1 corrió en los años setenta y hasta 1981. Él se acordó mucho de esa época y habló del ‘Lole’ Reutemann. Dimos una vuelta por ese trazado y le encantó. Se imaginó corriendo ahí y esperaba que pronto pudiéramos cerrar la fecha en Argentina. Después lo llevé a Ezeiza. Hace un tiempo Martín Salaverry hijo (en esos años su padre fue responsable de la gestión privada del Autódromo) me mandó una foto en la que estamos los tres. Es muy especial esa imagen porque fue la única vez que Senna estuvo en el Autódromo”.

A propósito, Viviane Senna, su hermana, en una entrevista con CORSA en 2018, aseguró que “Ayrton hubiera querido correr en la Argentina. Era muy querido por la afición de allá y él también tenía un enorme cariño por el país”.

Esa tarde de noviembre de 1993, Ayrton empezó sus vacaciones, pero ya se imaginó cómo iba a correr en Buenos Aires. No fue posible verlo en la F1 en el Autódromo. Pasó menos de un año entre su muerte y el regreso de la Máxima a nuestro país, el 9 de abril de 1995. Ese fin de semana cuando los pilotos debieron clasificar bajo la lluvia, todos tomaron varios recaudos y esperaron para salir a pista. Era muy riesgoso hacerlo en un trazado nuevo y con pista mojada. Pero él estuvo presente. Alguien dijo “si Senna estaría con vida, hubiera sido el primero en salir a girar”. Ya era una leyenda sin fronteras. Y el amor de los argentinos llegó hasta el cielo con una bandera cuya dedicatoria fue “Ayrton: en Argentina, te queremos igual que a Fangio y Reutemann”.



FONTE PESQUISADA

CORONEL, Dario.  Los lazos de Senna con Argentina: del karting a un podio con Reutemann, su idilio con Fangio y su única visita al Autódromo de Buenos Aires. Disponível em: <https://www.infobae.com/america/deportes/2020/11/10/los-lazos-de-senna-con-argentina-del-karting-a-un-podio-con-reutemann-su-idilio-con-fangio-y-su-unica-visita-al-autodromo-de-buenos-aires/>. Acesso em: 20 de novembro 2020. 



segunda-feira, 9 de novembro de 2020

Imola 1994: ooggetuige van een vervloekt raceweekend

Ayrton Senna kijkt bedenkelijk voor aanvang van de noodlottige grand prix op Imola
Fotograaf: Georges de Coster

NOS Sport • Zondag 1 november 2020, 08:12

Louis Dekker

verslaggever F1

De Formule 1 is dit weekend terug op het Italiaanse circuit waar in 1994 het noodlot twee dagen achter elkaar toesloeg: Imola. Roland Ratzenberger en Ayrton Senna overleefden het gitzwarte grand prix-weekend op het Autodromo Enzo e Dino Ferrari niet. Het sneuvelen van drievoudig wereldkampioen Senna da Silva had vanwege zijn heldenstatus de meeste impact.

Georges de Coster was ooggetuige van Senna's laatste werkdagen op het circuit. De Belgische fotograaf schoot tientallen rolletjes vol in de pitbox van Williams-Renault. Een terugblik.

Oostenrijkse vlag

"Ik wist dat Ayrton een Oostenrijkse vlag in de cockpit had, waarmee hij Ratzenberger wilde eren. Dat zag ik toen hij instapte. Senna ging de race voor Roland winnen. Dat moest en zou gebeuren. Hij had helemaal geen zin meer om te racen na de fatale crash van Ratzenberger, maar vond dat hij geen keus had."

De laatste ronde van Ayrton Senna op Imola
Fotograaf: Georges de Coster

Georges de Coster baadde op Imola in ongekende weelde. "Ik had een speciaal 'access all areas-pasje' van Williams. Ik was altijd en overal welkom. Dat was niet voor iedereen weggelegd, maar ik had een opdracht voor Renault. Ze wilden dat jaar groots uitpakken bij de Belgische Grand Prix."

"Ze hadden veel foto's van Ayrton nodig. Ik wilde mijn goede vriend vooral in beeld brengen als een bijzonder mens op een normale werkdag in zijn vertrouwde omgeving. We kenden elkaar zo goed dat ik precies wist wanneer ik hem met rust moest laten. Daarvoor was geen gesprek nodig. Eén blik was voldoende."

Geen kapsones

"Senna was erg makkelijk om mee te werken. Geen kapsones. Een dankbaar object met sprekende ogen. Fotogeniek, zeer charismatisch. Vreugde was bij hem altijd enorm expressief, maar als hij verloor of kwaad was verstopte hij zich ook niet. Bij Ayrton kreeg je alle emoties. Hij kon iets vertellen zonder te praten. Senna liet in zijn ziel kijken."

"Ik zorgde dat ik bij aanvang van een sessie altijd in zijn pitbox was. Belangrijke momenten wil je niet missen. Dat was destijds best moeilijk. Nu schiet ik duizenden foto's per trainingssessie, maar in 1994 moest ik goed timen en opletten. Op het moment suprême een rolletje wisselen is rampzalig."


Ayrton Senna kijkt bedenkelijk voor aanvang van de noodlottige grand prix op Imola
Fotograaf: Georges de Coster


"Er speelde in Imola van alles. Ayrton zat niet lekker in zijn vel en was uit zijn gewone doen. Gespannen. De joviale glimlach was afwezig. Zijn ogen stonden anders. Het liep niet. Hij kwam met nul WK-punten naar Imola. Michael Schumacher had de eerste GP's gewonnen en Ayrton had door dat er van alles niet deugde aan de Benetton-Ford. Hij was getergd, maar ook supergemotiveerd. Mijn kampioenschap begint hier, zei hij vrijdagochtend."

Georges de Coster gaat zijn mooiste Senna-foto's tentoonstellen in Brussel of Spa-Francorchamps. De voorbereidingen zijn in volle gang, maar vanwege de coronacrisis zal de expositie verschuiven naar 2021.

"Kort daarna kwam het eerste schrikmoment. Een gruwelijke crash van Rubens Barrichello: ondersteboven in de bandenstapel. Ik zag de schrik en de vertwijfeling in Senna's ogen. Hij zag zijn jonge landgenoot door het oog van de naald kruipen. Het was een wonder dat Barrichello's letsel meeviel. Ayrton voelde het als een signaal. Een waarschuwing."

Verhitte discussies

"De crash leidde tot verhitte discussies over de veiligheid. Het raceweekend stond onder druk, maar de kwalificatie ging gewoon door. Tot de volgende dreun: Ratzenberger. Senna zag het live op de schermen en wist het meteen: fataal. Dat zie je ook op de foto. Coureurs hebben daar een zintuig voor."

Crash Rubens Barrichello tijdens de trainingen op Imola in 1994
Fotograaf: Georges de Coster

De race werd bijzaak: het ging alleen nog maar over de crashes. Ik had het gevoel dat er nog meer narigheid zou komen. Er hing iets in de lucht. Ik zei het 's avonds tegen een tafelgenoot: morgen gaat er nog een sneuvelen. Een grote."

"Ayrton kreeg uit diverse hoeken dringend advies niet te racen, maar hij was niet te vermurwen. Ik heb foto's gemaakt toen hij zich prepareerde voor de start. Je ziet de twijfel en de zorgen. Een lege blik."

"Op de racedag ging er onvoorstelbaar veel mis. Lehto die stil bleef staan. Lamy die er vol op klapte. Gewonden in het publiek. De wedstrijd die doorging achter de safety car. Daarna Senna's klap, de rode vlag en de race die opnieuw werd hervat. Alboreto die bij een bandenwissel een wiel verloor en monteurs verwondde. Wat een klotenweekend."

Winnen

"Senna verongelukte niet voor mijn neus. Ik stond in de laatste bocht voor start-finish en zag dat de laatste keer dat hij het veld leidde. Hij ging tot het uiterste en was er heilig van overtuigd dat hij ging winnen. Zo gedreven, terwijl hij wist dat Schumachers stal vals speelde."

"Uren later kregen we in de perszaal officieel het slechte nieuws, maar ik wist het allang. In de bocht waar ik stond was een dokterspost. De artsen gingen allemaal naar de plek des onheils en ik zag ze in tranen terugkeren. Huilende artsen met bebloede kleding. Dan weet je hoe laat het is. Het verbaasde me dat de race afgewerkt is. Dat getuigde van weinig respect."

Verwerking

Het heeft me jaren gekost om dit vervloekte weekend te verwerken, maar de foto's van Ayrton blijven machtig. De laatste keer dat hij zijn handschoenen aantrekt. Verstand op nul, blik op oneindig. Ik ben fier dat ik dat moment met hem heb mogen delen."

Om 13.10 uur wordt er vanmiddag geracet op Imola. Max Verstappen start vanaf P3. De race is live te volgen in een blog op NOS.nl en in de app en via Langs de Lijn op NPO Radio 1. Een samenvatting is te zien om 181.0 uur in de uitzending van Studio Sport op NPO 1.

Zoek bron: https://nos.nl/artikel/2354702-imola-1994-ooggetuige-van-een-vervloekt-raceweekend

sexta-feira, 30 de outubro de 2020

Camilo Cristófaro e Ayrton Senna (Foto)

 


Ayrton Senna é homenageado por equipes da Fórmula 1 em retorno a Imola; veja

F1 retorna a Imola, na Itália, onde piloto brasileiro sofreu acidente fatal em 1994

Marcello Neves

30/10/2020 - 12:08 / Atualizado em 30/10/2020 - 12:20

Senna Foto: Reprodução

A Fórmula 1 retorna, nesta fim de semana, ao Autódromo Enzo e Dino Ferrari, em Imola, na Itália, que sediará o GP da Emilia-Romagna. Ausente desde 2006, a pista foi palco de eventos marcantes como o acidente fatal sofrido por Ayrton Senna, em 1994. Em virtude deste fatos, as equipes usaram a hashtag '#SennaSempre' para homenagear o piloto brasileiro.

A morte de Ayrton Senna ocorreu em 1º de maio de 1994, como resultado de uma colisão entre o carro do piloto brasileiro Ayrton Senna e uma barreira de concreto, enquanto participava do Grande Prêmio de San Marino, no Autódromo Enzo e Dino Ferrari, em Ímola, na Itália. O resultado causou a implementação de novas medidas de segurança e reformulação da Grand Prix Drivers' Association.



FONTE PESQUISADA

NEVES, Marcello. Ayrton Senna é homenageado por equipes da Fórmula 1 em retorno a Imola; veja. Disponível em: <https://oglobo.globo.com/esportes/ayrton-senna-homenageado-por-equipes-da-formula-1-em-retorno-imola-veja-24720673>. Acesso em: 30 de outubro 2020.  

quinta-feira, 22 de outubro de 2020

Sónia Ito recorda Ayrton Senna na semana do regresso da F1 a Portugal

Por Joel Ribeiro -22 de Outubro, 2020

GAZETA DAS CALDAS - gazetadascaldas.pt

Sónia Ito acompanha Ayrton Senna numa das conferências de imprensa de um Grande Prémio do Japão, em Suzuka | DR

Caldense é tradutora-intérprete no automobilismo nipónico e trabalhou com o astro brasileiro, a quem atribuiu grande parte da responsabilidade do gosto que ganhou pela atividade que mantém

O grande circo da Fórmula 1 regressa este fim de semana a Portugal, mais de 24 anos após a última presença em solo luso. O brasileiro tricampeão do mundo Ayrton Senna é, ainda hoje, uma das grandes figuras do desporto e uma caldense teve a oportunidade de trabalhar com ele de perto.

A luso-japonesa Sónia Ito é natural de Lisboa e caldense adotiva, mas aos 13 anos partiu para Nagoya, no Japão, com os pais. Formada em Antropologia, trabalhar no automobilismo, e mais precisamente na categoria rainha, foi algo que surgiu por acaso.

Nagoya é relativamente perto do circuito de Suzuka, propriedade da Honda, e em 1986 estava a pedir tradutores em part-time. Sónia Ito tinha, então, 17 anos e viu oportunidade para ter algum contacto com pessoas de outras nacionalidades, o que não era comum naquela região, na altura. “Seria giro e ainda ganharia algum dinheiro”, recorda.

Foi escolhida para trabalhar como tradutora, fazer o apoio no contacto entre os media estrangeiros e a organização japonesa dos eventos, “porque poucos japoneses falavam Inglês nessa altura”, conta.

Um ano depois, em 1987, Suzuka voltou a receber o Grande Prémio do Japão de Fórmula 1, após um hiato de 10 anos. “Na altura o Ayrton Senna era só mais um entre os pilotos”, recorda. O então jovem brasileiro corria pela Lotus Honda, mas só no ano seguinte atingiria todo o seu potencial ao volante do mítico McLaren Honda MP4/4.

É nessa altura que Ayrton Senna se torna um fenómeno global, e muito em especial no Japão. “A Honda gostava muito dele e todos os espetadores japoneses o admiravam. Era uma pessoa com muita garra, que tinha um sonho e sabia o que tinha que fazer para lá chegar”, descreve.

É também a partir dessa altura que Sónia Ito teve um contacto mais próximo e frequente com o piloto, que visitava muitas vezes o país para testes e visitas à fábrica do construtor japonês.

“Tive a oportunidade de conhecer as duas facetas que ele tinha”, diz Sónia Ito. Por um lado, o competidor feroz, por outro a pessoa sensível e “muito humana”.

Nos cinco anos de ligação entre a McLaren, a Honda e Ayrton Senna, o brasileiro conquistou três títulos, numa altura em que a corrida japonesa era uma das últimas do calendário e na qual muito se decidiu. Sónia Ito lembra as festas no final das corridas em que venceu, num bar que existia no autódromo. “Foram grandes festejos, com karaoke, juntava-se toda a gente, conversava-se e ele divertia-se”, recorda. E lembra também, em 1989, que “estava furioso” após o incidente com Alain Prost e a decisão da FIA em retirar-lhe a vitória e a hipótese de lutar pelo título.

Em 1994, ano da morte do piloto, houve duas corridas no Japão e Sónia Ito esteve com Ayrton Senna no Grande Prémio do Pacífico, uma semana antes do acidente que o vitimou, em Ímola. E até tem um episódio curioso. “Tinha comprado uma câmara, o Ayrton tinha um fotógrafo que era meu amigo e ele ficou com a minha câmara para nos tirar fotografias. Não as revelei logo e deu-se o acidente. Curiosamente, todas as fotografias em que ele está estão tremidas, como se fosse uma premunição”, conta.

Sónia Ito diz que o brasileiro foi um dos responsáveis pelo gosto que ganhou pela atividade, que mantém até aos dias de hoje. E em todo o seu percurso na Fórmula 1 diz que não encontrou outro piloto como o brasileiro. “Tinha um carisma, uma presença, que nunca mais vi em nenhum piloto. E trabalhei com grandes campeões, como o Schumacher, o Vettel e o Hamilton”, sublinha. É isso que faz com que, ainda hoje, seja um dos pilotos mais admirados, muito particularmente no Japão, onde Senna passou a ser nome próprio.

“Nas corridas de promoção já começam a aparecer jovens japoneses com esse nome”, sublinha.


“A” Ayrton Senna

Sónia Ito tem duas histórias curiosas e que são mais dois pontos na ligação estreita que teve com Ayrton Senna.

A primeira passou-se em 1994, quando o piloto foi homenageado em Suzuka. “A irmã, Viviane, foi representá-lo e quando nos vimos exclamámos que somos mesmo parecidas, talvez fosse um pouco por isso que se sentia tão em casa aqui”, conta Sónia Ito.

O outro é que Sónia se desloca de forma frequente de mota e, com o capacete posto, como só se vêem os olhos, muitas vezes os japonenses lhe chamavam a Ayrton Senna. “Ficava toda feliz”, exclama Sónia Ito.

A caldense com Masashi Yamamoto, responsável pelo programa de unidades de potência da Honda na F1 atual | DR


Um dos hóbis de Sónia Ito é o surf | DR


FONTE PESQUISADA

RIBEIRO, Joel. Sónia Ito recorda Ayrton Senna na semana do regresso da F1 a Portugal. Disponível em: <https://gazetadascaldas.pt/sociedade/sonia-ito-recorda-ayrton-senna-na-semana-do-regresso-da-f1-a-portugal/>. Acesso em: 22 de outubro 2020. 

Conheça de onde veio idolatria por Senna no Japão e no quê ele se parecia com os japoneses


TÓQUIO (IPC Digital) – Até hoje Ayrton Senna é referência no Japão, quando perguntado aos japoneses.

Tamanha admiração de um país tão distante do Brasil é devido a três fatores, segundo profissionais japoneses ligados à Fórmula 1, que conviveram com o tricampeão brasileiro:

FATOR 1) Senna não era europeu, era alguém que vinha de fora, e isso era visto como um desafio, segundo o jornalista Masuhiro Owar;

FATOR 2) Os japoneses não gostam de gente política, como Prost, e Senna também não gostava.

FATOR 3) Senna chegou em um momento em que a F-1 estava crescendo, com o retorno do GP do Japão e o início das transmissões com a TV Fuji em 1987. E como não havia grandes pilotos, era preciso escolher um herói. Na época Senna estava pilotando para a Honda, foi fácil para os japoneses escolher.

Apesar da identificação ter sido fácil e rápida, o que começou como uma torcida acabou se tornando uma espécie de idolatria muito em função do jeito de ser do brasileiro, semelhante ao dos japoneses em alguns aspectos.

“Mesmo depois de 20 anos, não há ninguém como ele. Nossos heróis nunca foram fortes fisicamente, mas sim mentalmente. O judô tem como princípio fazer com que o mais fraco bata o mais forte. Nós somos assim: pessoas normais, mas fortes mentalmente. E apreciamos isso.”

O fotógrafo Fujio Hara concorda. “Ele era magro e as corridas não eram fáceis para ele fisicamente. Então ele sempre pesquisava o que poderia fazer para aguentar todo o fim de semana. Ele era muito forte nesse aspecto: sabia dividir a energia em cada sessão.”

Trabalhando com a montadora, o fotógrafo conseguiu um acesso especial ao tricampeão. E também despertou sua curiosidade. “Quando ele estava na pista, sabia quem era cada fotógrafo. E me perguntava por que eu ficava escondido lá no fundo, com uma lente maior que a dos outros. Eu gosto de tirar foto mais de longe para tirar fotos mais naturais, e ele dizia ‘você quer me pegar desprevenido!’. Mas sempre pedia para ver como tinham ficado as fotos”, conta.

“As pessoas na FIA não gostavam muito dele na época. Os japoneses sabiam que ele não se sentia bem com isso e ficavam do lado dele. Gostavam dele por sua maneira de ser, porque ele não estava satisfeito com aquilo, mas aguentava e dava sempre seu melhor, assim como os japoneses fazem. Eles gostam de gente que não reclama explicitamente, mas que se ‘vinga’ com resultados.”

Outra testemunha desta paixão é Sonia Ito, que mudou-se com a família de Portugal para o Japão em 1982 e, desde 1987, trabalha como tradutora em Grandes Prêmios. A profissional acredita, contudo, que não eram as palavras que aproximavam o piloto brasileiro dos japoneses.

“Vai além da barreira da linguagem, tem a ver com o jeito de ser. Tínhamos o Prost, que tinha muita garra e era muito bom, mas o Senna passava algo diferente e os japoneses sentiam isso. Eles são muito sensíveis, não falam muito, então esse tipo de comunicação sem palavras é importante para eles. Eles gostavam do Prost como piloto, mas nada como o Ayrton”, contou Sonia ao UOL Esporte.

“Ele sempre dava muita atenção aos jornalistas japoneses porque sabia que representava a Honda. As pessoas o amavam. Eles nunca tiveram esse tipo de paixão por outro piloto. O Michael [Schumacher] acabou ficando muito famoso também por aqui, mas o amor que eles têm pelo Ayrton é diferente, é como no Brasil.”

FONTE: UOL ESPORTE


FONTE PESQUISADA

IPC.DIGITAL -  Conheça de onde veio idolatria por Senna no Japão e no quê ele se parecia com os japoneses. Disponível em: <https://ipc.digital/conheca-de-onde-veio-idolatria-por-senna-no-japao-e-no-que-ele-se-parecia-com-os-japoneses/>. Acesso em: 22 de outubro 2020.